Concertbeleving met een rolstoel: de magie en de kantlijn

Lilou is grote fan van Gracie Abrams. Niet een beetje fan, maar alles-mee-zing-fan. Dus toen we last minute via Ticketswap twee tickets konden scoren voor haar concert in Vorst Nationaal, was de vreugde groot. Geen speciale rolstoelplaatsen, gewoon standaard tickets. Maar hey, we gingen!

Al van bij aankomst zat de sfeer goed. We werden vriendelijk geholpen aan de ingang, en hoewel we de mindervalidenparking niet op voorhand hadden aangevraagd, was dit geen enkel probleem. We mochten er gewoon bij, zonder gedoe, zonder zuchten. Een zorg minder en een eerste warme plus voor Vorst Nationaal.

Eens binnen gingen we langs bij de stand voor mensen met een beperking om te vragen of er eventueel nog een rolstoelplaats vrij was. En jawel: er bleek nog een rij vrij vlak naast het podium. Geen trapjes, geen transfer nodig, gewoon recht met de rolstoel naar een plek met uitstekend zicht. En ook nog vlak bij de bar. Alles klopte.

Het voorprogramma was geweldig. We zagen alles perfect en Lilou zat te glunderen. Maar toen Gracie het podium opkwam, gebeurde er wat je in zo’n moment verwacht: de hele zaal veerde recht. Ook alle zitplaatsen werden staanplaatsen. Begrijpelijk. Niemand wil in zo’n magisch moment blijven zitten. Maar dat betekende wel dat Lilou ineens niets meer zag. 0 zicht. Alles en iedereen stond voor haar.

Gelukkig was er ruimte op onze rij en stond er een attente securitymedewerker in de buurt die haar een beetje in de zijgang liet staan. Zo kreeg ze opnieuw een perfect zicht op haar idool. Het werd alsnog een topavond. We voelden ons welkom, geholpen en gezien. Daar zijn we oprecht dankbaar voor.

Maar... het wat als-verhaal bleef toch wat hangen in ons hoofd.

Wat als er geen rolstoelplaats meer vrij was geweest? Wat als onze rij al vol had gezeten met andere rolstoelen? Wat als die security net iets strikter was geweest?

Dan had Lilou niets gezien. Dan was haar beleving van het concert iets helemaal anders geweest. En dat is geen drama. We verwachten geen perfectie. Maar het roept wel vragen op. Over concertbeleving. Over inclusie. Over hoe we mensen met een beperking niet alleen toegang geven, maar ook volwaardige beleving. Want er is een verschil tussen "binnen mogen" en "alles kunnen meemaken".

Dit stuk is geen aanklacht. Integendeel. We zijn heel dankbaar voor hoe Vorst Nationaal het aanpakte. Maar misschien is het net die positieve ervaring die het mogelijk maakt om het gesprek te openen. Over wat er al goed loopt, en waar we samen verder over kunnen nadenken.

Hoe zorgen we ervoor dat ook wie in een rolstoel zit van begin tot eind kan meegenieten? Hoe bouwen we concertbeleving die niet stopt bij toegang tot de zaal? We hebben geen pasklare oplossingen. Maar misschien is het net tijd om dat gesprek vaker te voeren.

Want iedereen verdient het om hun favoriete artiest te kunnen zien. Ook als je in een rolstoel zit. Zeker dan.